το εκκρεμές των θεών [επιτροπή σωτηρίας]

αστάθμητοι παράγοντες

μεγαλοσχήμονες

αστοί

σταθμίσαν την κατάσταση

ένας τους απεφάνθη:

"θάνατος,    

    κι ύστερα ζωή."

οι άλλοι χειροκρότησαν

ενός λεπτού σιγή

και ορμήξανε στο θέσφατο

το εκκρεμές των θεών [λουδοβίκος]

λυτρωτική η νοσταλγία

γάργαρο φώς

στου Άδη τα τοιχώματα

ρίχνει

και άπλετο νερό

στις αμαρτίες μου, τις μικρές
εκθρονισμένος βασιλεύς
του ενεστώτα δέσμιος
το είδωλο μου αναζητώ
σε ένα πιάτο τσίγκινο

το εκκρεμές των θεών [ερμής πραξι-τέλους]

πρωί πρωί

μεσ' τη βροχή
ήρθε ο ταχυδρόμος

μαύρο λεμόνι κράταγε

ίσιαξε τα μαλλιά του

"η πόλις εάλω, δέσποτα"

ψιθύρισε στ' αυτί μου

μεσ' την ομίχλη χάθηκε

δεν τον ξανάδαμε

ποτές

το εκκρεμές των ανθρώπων [εθνάρχου τοποτηρητού]

έπαρση ανθρώπων

σμιλεύουν άσπρο μάρμαρο

σ' ένα παρκάκι γδύνονται

αποθεώνουν πλάνες

ροζιάσανε τα χέρια μου

με πήρε ο ύπνος στη σκιά

το εκκρεμές των ανθρώπων [σαλώμη]

αν ήτανε στο χέρι μου
θα σ' αλυσόδενα στα τάρταρα
πονάνε ακόμα τα πλευρά μου
και έχω ένα κόμπο στον λαιμό

το εκκρεμές των ανθρώπων [σχολή τυφλών]

ένα τσιγάρο δρόμος

απο το φώς στο έρεβος

τροχιά γύρω απ' το πάτωμα
φλόγα, οξυγόνο και σκουριά

σταμάτησε ο χρόνος
ξανοίχτηκα στο πέλαγο
μην περιμένεις άδικα
γυρνούν τ' αδέσποτα σκυλιά;

συχνά πυκνά

μα  σταθερά

πικρής αλήθειας θραύσματα

εκ προμελέτης άγνοια

ισορροπία τρόμου

το εκκρεμές των ανθρώπων [όξινη βροχή]

επί ματαίω ολιγαρκής

την ομορφιά του σώματος

γεύτηκες με τα μάτια

απεγνωσμένη απόπειρα

απο το διπλανό δωμάτιο

τι γεύση έχει η όξινη βροχή;

γνωρίζεις να μας πείς;

πιό ζωντανός κι απ' τη ζωή
στο χείλος του γκρεμού
τα αβαθή της θάλασσας
αγαπημένο στέκι
μιάς νιότης που ξεπέζεψε
τριάκοντα αργύρια
τουλάχιστον, σου μείναν δυό;

το εκκρεμές των ανθρώπων [στην ακρογιαλιά]

μετράω τους χτύπους της καρδιάς μου

πάνω στο μπλουζάκι σου

με τ' ακροδάκτυλα
αγγίζω τον ορίζοντα

πιάνω ένα αστέρι
και στο δίνω φυλακτό

το εκκρεμές των ανθρώπων [κοίλη γή]

ευχάριστη η παρέα σας

μα λέω ν' αποσυρθώ

παρέα με τα τέρατα

τους δαίμονες και τα στοιχειά

έχω γραμμάτια απλέρωτα

δρόμο πολύ, ανηφορικό

rorschach' s journal [in bed with Trinity]

how would you like to take this pill

and then you tell me how you feel

how would you like to master flying

isn't that sth worth dying (for)?

 ‎how would you like to feel the beat

that would be sth, wouldn't it?

guess I' m just curious, but who's not?

at least I'll say I took a shot

rorschach' s journal [downtown metropolis]

metropolis

you cannot miss

ignorant people strive for bliss

cement and bricks

and fiber glass

a life of which all that's left is ash

το εκκρεμές των θεών [παρθενογένεση]

την νύχτα παραδίνομαι
την μέρα οπλοφορώ
ένα με το σκοτάδι γίνομαι
ένα και το αυτό

ανήσυχα πνεύματα

πλημμύρισαν την σκέψη μου

αίμα ζητούν

υποταγή

θαρρούν πως έχουν λόγο

rorschach's journal [... μετά τον χαρακτηριστικό ήχο]

δύο κουβέντες θα σου πώ

και θα το κλείσω

ψάχνω από κάπου να πιαστώ

να επιζήσω

το εκκρεμές των ανθρώπων [πρόταση γάμου]

κι όμως μου φαίνεται σαν χθές

είχες στο χέρι σου δυό κόκκινα τριαντάφυλλα

το ένα μου είπες

"δικό σου ήταν πάντοτε"

το άλλο τ' ακούμπησες στα πόδια μου στο πάτωμα

Rorschach's Journal [morning confessions by the mirror]

μη με κοιτάς

έτσι είμαι εγώ

δεν μετανιώνω, ούτε ξεχνώ

δεν προχωράω, ακροβατώ

δεν περπατάω, βαδίζω

μη με κοιτάς

έτσι είμαι εγώ

κλείνω τα μάτια για να δώ

φλερτάρω με τον διάβολο

παίζω για να νικήσω

dialogue of the speakers [στα χρόνια της αγνότητας]

απόψε δεν θα φοβηθώ

θα' ρθώ ένα βήμα πιο κοντά

θα πλησιάσω τον γκρεμό

και θα σε πάρω αγκαλιά
-
απόψε να μην φοβηθείς
αέρας γίνε
γίνε αετός
στ' αστέρια να΄ ρθεις να με βρείς
πρίν σβήσει ολότελα το φώς

το εκκρεμές των Θεών [Οδυσσέως Πολιτεία]

στην αγκαλιά μιάς μάγισσας

τα νιάτα μου χαράμισα

έφαγα μέλι και σανό

νέκταρ ήπια και ξύδι

Revelations chapter XIIII verse II

μακάριοι οι ακροβατήσαντες είς την κόψιν του ξυραφιού

διότι μόνον αυτοί δύνανται να κατανοήσουν πλήρως 

τας επιλογάς αυτών

το εκκρεμές των ανθρώπων [εν είδη επιλόγου]

πού να το φανταστώ

οτι το εννοούσες?

"μέσ' την ομίχλη θα κρυφτώ"

μου είπες κάποιο πρωινό

πλέον ζείς στις αναμνήσεις

στις αναμνήσεις ζώ και εγώ
άδειασε το μπουκάλι
"αν ποτέ φύγεις θα χαθώ"
σου είπα κάποιο πρωινό
πλέον ζωή δεν έχω άλλη 

το εκκρεμές των ανθρώπων [προμηθεύς δεσμώτης]

πισθάγκωνα δεμένος

γυμνός

σαν άδολο παιδί

αιώνια καταδικασμένος

κλαίει ο ουρανός
κλαίει και η γή

εγώ

ο ονειροπαρμένος

τα θεία αψήφησα

Εγώ

μεσ' το δειλινό ένας ξένος
ένας λιποτάκτης

αυτός είμαι εγώ