το ναυάγιο

λίγο πριν ασπαστώ πάλι το εφήμερο

λίγο ακόμα και θα πίστευα τ' αντίθετο

ομφαλοσκόπηση

τέταρτος όροφος, στο βάθος του διαδρόμου.

μα είναι στενός ο διάδρομος!

θαρρώ ότι χωράς.

πολύ αμφιβάλλω.

πολύ καλά... κάνε στην άκρη να περάσει κάποιος άλλος.

μα είναι δικό μου τούτο τ' όνειρο!

εδώ είναι που κάνεις λάθος.

τι θες να πεις;

δικιά σου ήταν η ζαριά.

το κυνήγι του θησαυρού

δεν είν' αυτή η αλήθεια που έψαχνα

εγώ να σκάβω με τα χέρια μου τη γη

κι εσύ να με ρωτάς αν ζω ή αν πέθανα

η προσευχή

θα 'θελα να 'μαι πάντα εκεί

κι ας μην με πρόσεχες

να 'μουν η μουσική όταν θα χόρευες

το πρώτο σου τσιγάρο,

ο καφές σου όταν ξυπνάς

η ηχώ από το γέλιο σου

θα 'θελα να 'μουν δειλινό στο παραθύρι σου

ένα ποτήρι με νερό στο κομοδίνο σου

κι ας μην με βλέπεις

κι ας μην με ονειρεύεσαι

ο λαβύρινθος

τούτες τις ώρες, τις μικρές

που ο ορίζοντας φλερτάρει με το φως το πρωινό

πόσο ίδιοι φαντάζουνε στα μάτια μου

ο άγιος και ο τυχοδιώκτης

χαμένοι και οι δυο στον ίδιο τον λαβύρινθο

πιασμένοι χέρι - χέρι προχωράν' αντίθετες πορείες

για κάποιον λόγο δε 

και οι δυο μετράνε αντίστροφα

ονειροκορφή

πόσο οξυγόνο, χωράει σ' ένα φιλί;

σε ένα βλέμμα...

πόση θάλασσα;

σε μια αγκαλιά ναυάγησα

σε μια ονειροκορφή

κι όμως, δεν ήμουν παρά ένα μικρό

χάρτινο καραβάκι

το εμβατήριο

δώσαμε μάχες ηρωικές

μες στα σκοτάδια

μα και στο φως, το κάθε βήμα μας

ακροβατούσε στη σκιά

μες στα σπαρτά χορέψαμε, γίναμε λίπασμα

θυσία στο Φθινόπωρο. Ξέρεις...

δεν ήταν πάντα Άνοιξη

εμείς βαφτίσαμε

την αμαρτία προσευχή

εμείς, οι απόκληροι

σ' ένα κατάστρωμα, την ύστατη στιγμή

να τραγουδάμε

σ' ένα αμπάρι που έμπαζε νερά

μέσα στη θάλασσα

άλλοι μέχρι τη μέση

κάποιοι ολόκληροι...

ολόκληροι!

Προμηθεύς Δεσμώτης

κοιτάω τ' αστέρια για να πορευτώ στη γη

ποιος να μου το 'λεγε;

αντί για χάρτη, ο Θεός...

μου έδωσε πυξίδα

κοιμάμαι δέσμιος

ξυπνάω κατακτητής

εγώ, ο είρωνας

τρέφομαι με σκουλήκια

μ' ότι βρω

μην με μαλώνεις που σε ξύπνησα

ψάχνω από κάπου να πιαστώ

να επιζήσω

δύο κουβέντες θα σου πω...

και θα το κλείσω

Δαίδαλος

μέρα ηλιόλουστη, μα εγώ
και τι δεν θα 'δινα

να υπήρχε πόρτα,
εκεί που χάσκουν δυο παράθυρα
ή να πετούσα!
κι αυτό θα ήταν βολικό

Προκρούστης

γη που δεν γέννησε ζωή
φως που συνθλίφτηκε στο πλαίσιο ενός φεγγίτη
σε μια σελίδα άδεια, μια υπογραφή
για κάθε ευχή και ένα πρόθυμο συντριβάνι

άπνοια

συ, που με βρήκες
στο σκοτάδι
θα μ' αναγνώριζες στο φως;
πάει καιρός που η Ιθάκη
φάνταζε ελκυστικός προορισμός

ο κασκαντέρ

ποτέ μου δεν λογάριασα τον άνεμο
θυμάμαι έβρεχε ασταμάτητα
ο ήλιος έκαιγε την πλάτη μου, τα μάτια μου το φως
μα εγώ, ασάλευτος
μάζευα βότσαλα στην αμμουδιά
άδεια κουτιά, πολύχρωμα
από ψώνια σε πολύβοα πολυκαταστήματα
όνειρα αλλοτινά, πάνω σε ράφια σκονισμένα, ξύλινα
όνειρα διαλεκτά
όνειρα διαλεγμένα
κίβδηλα

ευαγγελισμός

ακούω βήματα
κι ας είμαι μόνος στο δωμάτιο
σ' ένα χορό ανίερο με τον διάβολo
συνέλαβα μια σκιά, μια οφθαλμαπάτη
μα ήταν - φαίνεται - αρκετή
μέσ' από λέξεις, παράταιρες
γέννησα ποίηση, αρμονία
νεκρή ζωή
γιατί σας κάνει εντύπωση;

το ξυπνητήρι

περάσανε οι εποχές
και οι αμυδρές ελπίδες
δώσαν την θέση τους σε βολικές συναλλαγές
και σε στημένες από πριν παρτίδες
πες μου, αχρείε
γιατί άναψες το φως;
ήταν ζεστά μες στο σκοτάδι
Σάββατο βράδυ
κ' εγώ είμαι πάλι μοναχός

ο φυγάς

όλη τη νύχτα τριγυρνάω σαν τον άκληρο
ξυπόλητος, τα ρούχα μου κουρέλια, ξεσκισμένα
εκθρονισμένος βασιλιάς
που βρίσκομαι άραγε; ποιος ξέρει να μου πει; τι μου συμβαίνει;
νοιώθω πως κάνω κύκλους όλη νύχτα
και καταλήγω πάλι στην αρχή, στο πουθενά
βρέχει ασταμάτητα, μα εγώ διψάω ακόμη
κάτω απ' το φως μίας λυχνίας που τρεμοπαίζει
νοιώθω σαν κάποιος να με γυροφέρνει
μια φευγαλέα αίσθηση ζωής
μα άνθρωπος πουθενά
μονάχα πίσω απ' ένα σκουριασμένο φράχτη
δυο λύκοι αλιχτίζουν, δυο αδέσποτα σκυλιά
χώθηκα πάλι σ' ένα σκοτεινό παράδρομο
λαχανιασμένος απ' το τρέξιμο, παραπατώντας στα τυφλά
μα εσύ μου τράβηξες με βία τα μαλλιά
και μου ψιθύρισες στο αυτί: "μη άλλο, φτάνει."

η ενθρόνιση

εν αρχή είν' ο Άνθρωπος
καθιστός
μικρός
προβλέψιμος
και μετά, κίνηση
ροή
η πτήση
η πτώση
η έκπτωση
και εγένετο, ο Άνθρωπος
καθιστός
μικρός
προβλέψιμος
και μετά, κίνηση
ροή...

η παράκαμψη

τρένα που περνούν και αφήνουν κόσμο
άγνωστοι μεταξύ αγνώστων
ένα λάθος ερώτημα που βρήκε απάντηση την κρίσιμη στιγμή
μια απότομη στροφή, που μοιάζει με διασταύρωση

η εξίσωση

μοιάζει σαν πρωταπριλιάτικο αστείο

να βλέπουμε ένα, εκεί που οι άλλοι βλέπουν δύο

εξαγνισμός

στα χέρια μου σε σήκωσα

σε φίλησα, σε γύμνωσα

πριν σε οδηγήσω, αγάπη μου

στον πιο βαθύ ωκεανό

ρυθμό έδωσα στα κύματα

μ' ολάνθιστα ποιήματα

και μελωδίες που έκλεψα

από ένα κοχύλι, μαγικό

τα ακροδάχτυλα ύψωσα

στον ουρανό, και γύρεψα

νερό να στάξει, αθάνατο

το σώμα σου να πλύνω

και τα μαλλιά σου. (με) χρώματα

και αιθέρια αρώματα

κ' έγινε η ευχή μου προσταγή

λύγισαν οι θεοί, υπακούσαν

κέντησα με αόρατα νήματα

καθάρια συναισθήματα

τα μάτια σου όταν ανοίξεις

πορφύρα να ντυθείς

στα σύννεφα σ' απόθεσα

και τα αστέρια φώτισα

αν το θελήσεις, μάτια μου

τον κόσμο μου εύκολα να βρεις 

ο ναυαγός

πανιά σκισμένα

ματωμένος ο ορίζοντας

σ' ένα τραπέζι αδειανό

δυο σκουριασμένα κηροπήγια

κοίτα! σε λίγο ξημερώνει

κι όλα αυτά, που κάποτε με λύτρωναν

τα έχουν σκεπάσει τα δικά σου βήματα

πες μου, 

κατάλαβες - αλήθεια - τι έχεις κάνει;