το εκκρεμές των ανθρώπων [χαμένος στον ορίζοντα]

η μοναξιά μου είναι ο καλύτερος μου φίλος
μου λέει πάντοτε αυτό που επιθυμώ
καθρέπτης γίνεται 

να δω εγώ οτι κρίνω
και σκιά να ξαποστάσω αν κουραστώ

έχτισα τα παράθυρα
πήρα μιά πένα, ένα λευκό φύλλο
απόψε λέω να πάω σε ένα κόσμο μαγικό
θα ζωγραφίσω και ένα φίλο για παρέα
να!
σαν και μένα θα τον φτιάξω
αληθινό

το εκκρεμές των ανθρώπων [εσωτερική αιμορραγία]

μιά σκέψη
απερίσκεπτη
ελεύθερη με αναστολή
χαλάζι - μες την άνοιξη -
δάκρυσες,
και έγινε πληγή

το εκκρεμές των ανθρώπων [πυγολαμπίδες]

η όμορφη ψυχή

λάμπει και στο σκοτάδι

κι αν ψάχνει χρώμα να κρυφτεί

το κάνει απο αγάπη

για την ζωή;

για τον (συν)άνθρωπο;

ένα και το αυτό

το εκκρεμές των θεών [ήλιος με δόντια]

κι αν διάβολος με κινητοποιεί

άγγελος με συνετίζει

αν λείψει ο ένας χάνομαι

αυτή είναι η δικιά μου φύση

το εκκρεμές των ανθρώπων [η ενδεκάτη εντολή]

σε ένα κόσμο απαθή

κοιτάω το ρολόι μου και εγώ

βγάζω απ' την τσέπη ένα ρητό

και το σφιχταγκαλιάζω

Rorschach's Journal [Carnival King]

a subtle touch

that of a rose

from love to lust

from head to toes

and back again

a leap of faith

the son of God

his Holy Grail

Rorschach's Journal [Junction]

I'm walking through the crowd

a life that seems so obvious

but tell me why am I crying?

Somebody screamed out loud

was it just me, or all of us?

or some voice inside my mind?

I'll help you through the night

if you hold my hand, when morning comes

that's when I fear the most

When I'm hiding in plain sight

but no one sees what's obvious

they smile gently and pass me by

το εκκρεμές των θεών [γκέισα]

δεν θα ξέρεις τι να κάνεις

όταν θά΄ρθω μεσ' τη νύχτα

σαν τον άνεμο

σ' ένα ταξίδι δίχως γυρισμό

δεν έχω όρια εγώ

δεν έχω όσιο και ιερό

θα σε ματώσω

θα σου χύσω την πικρή μου αλήθεια

δεν θα ξέρεις τι να πείς
όταν σου δείξω απο ψηλά
ποιός είσαι τώρα γιέ μου
και ποιός θα μπορούσες να' σουνα
εγώ δεν είμαι το άγιο πνεύμα
είμαι ο ίδιος ο Θεός
πρέπει να μπείς μεσ' το σκοτάδι
πρίν (μου ζητήσεις να) σε λούσω με φώς

το εκκρεμές των θεών [απο μηχανής θνητός]

μυστήριο πράμα η ζωή

εκεί που σε σπρώχνει στον γκρεμό

γίνεται δέντρο να πιαστείς

πρίν γίνει άγριο αρπακτικό

το εκκρεμές των ανθρώπων [ντάμα καρό]

γελάω για να ξεχαστώ

κλαίω για να μην ξεχάσω

έχω κρυμμένο στο μανίκι μου έναν άσσο

μα στην καρδιά μου έχει φωλιάσει μία ντάμα καρό

Ο κύκλος των Χαμένων Φοβικών

 [Pablo Picasso - The Old Guitarist]

μέρισμα φόβου
πληρώθηκα απ' τον Διάβολο
τριάκοντα αργύρια
και δώρο ένα σκοινί

το πήρα, το περιεργάστηκα
ξεροκατάπια, και έξυσα
αμήχανα το κεφάλι μου
άψυχο έπεσε αυτό στη γή

ένας τυφλός το μάζεψε
"μην το ακουμπάς"
του είπε ο λεπρός
"και εγώ έτσι την έπαθα."
"κράτησε μόνο το σκοινί,
μπορεί να μας φανεί χρήσιμο"

Το post αυτό γράφτηκε για την "Ημέρα ενάντια στο φόβο". Δείτε περισσότερα εδώ

το εκκρεμές των θεών [Λαιστρυγόνων δέσμιος]

αντί για δόντια ο θεός

μου έδωσε δυό γλώσσες

αιμόφυρτο με ξάπλωσε

στου λύκου την φωλιά

αντί για πόδια ο θεός

με γέμισε με ρίζες

σ΄ ένα βράχο με κάρφωσε

και έγινε βροχή

αντί για χάρτη ο θεός

μου έδωσε πυξίδα

και με παράτησε γυμνό

στων Λαιστρυγόνων το νησί

αντί για μάτια ο θεός

μου έδωσε μια κόρνα

για να μ' ακούν τ' αμάξια όταν περνώ

τον δρόμο και να με προσπερνούν

θεός είσαι εσύ

ή διάβολος;

και τί είναι αυτό το ζάρι

που έβαλες στο χέρι μου;

πες μου

γιατί χαμογελάς;

το εκκρεμές των θεών [προαγωγή]

τούτος ο οίκος γράφει απ΄έξω

"Πύργος της Βαβέλ"

στην πόρτα ένας μέθυσος

χαρίζει καθρεφτάκια

"ορίστε νεαρέ μου,

η πεδιάδα της Χαναάν"

κραδαίνει το μπαστούνι του

στέκεται η Σφίγγα προσοχή

το χέρι απλώνω πρόθυμα

και μου μετράει δέκα βουρδουλιές

μου ρίχνει ξύδι στις πληγές

με ντύνει με μετάξι

μοναχικός ο δρόμος μου

στα βάθη των αιώνων

το εκκρεμές των θεών [καρτ-ποστάλ]

τούτος ο βράχος
ιερός

του κόσμου ομφάλιος λώρος

απ' την ομίχλη έγνεθε

πέπλο για την Πυθία

τούτος ο βράχος

ιερός

τον έγδυσε ο Φειδίας

σπίθες βγάζαν τα σκέλια του

τον Δία σαν γεννούσε 

τούτος ο βράχος

ιερός

θεμέλιο της γνώσης

πάνω του έρανε ο Θεός

μέλι και αγουρίδα 

τούτος ο βράχος

ιερός

οδύρεται και κλαίει

πόρνη τον καταντήσανε

δυό ευρώ το καρτ-ποστάλ

το εκκρεμές των θεών [μάντης Τειρεσίας]

πλάβι το χρώμα της αυγής

στα ατέρμονα λιβάδια

φυλλοροεί η άβυσσος

στάχτη και μπουκαμβίλιες

εντυπωσιακό το θέαμα

για τον περαστικό αναβάτη

στην άκρη του δρόμου κάθομαι

"την άγνοια σου δώσ' μου να γευτώ"

του λέω "καλέ μου νέε"

του δείχνω στο χέρι μου
- και κλαίω -

δυό κουρασμένα μάτια




dark blue is the colour of dawn
in the never-ending fields of my exile
ash and bougainvilleas
are gently shed from the abyss, upon this forsaken place
all year long
what an impressive sight!

for the wandering rider passing-by
I sit upon the edge of the road and cry out:
"how I long to taste your ignorance, young man"
and show him with utterly despair
my two eyes, shining in my calloused hands




Dark blue is the colour
the colour of dawn,
in the never-ending fields of my exile:
this land I' ve now come to call home.

Ash and bougainvilleas
are gently shed from the abyss up above,
upon this forsaken place.
All year long!

What an impressive sight, oh my!
for the wandering rider passing-by.
I sit upon the edge of the road and cry out:

"How I long to taste your ignorance, young man.
But fate's been cruel and so it seems I can't"
I mumbled and laughed, whilst cursing, again and again
while cuddling with my eyes, shining in my calloused hand.

Ash and bougainvilleas.

το εκκρεμές των θεών [σημείο τήξης]

τ' αστέρια ψάχνω στην ανθρώπινη ψυχή

εκεί μου είπαν θα τα βρω οι αρχαίοι σαμάνοι

νιφάδες αντί - ύλης, βουτηγμένες σε φώσφορο

ακατέργαστα διαμάντια, κεντημένα στα μαλλιά της Κλεοπάτρας

και αστραφτερά δάκρυα, στο καθάριο βλέμμα μιας νέγρης πόρνης

δυο λεπτά πριν σημάνουν οι καμπάνες μεσάνυχτα

το εκκρεμές των θεών [γενική απογραφή]

δηλώνω ιερόσυλος

όχι ειδωλολάτρης

τον Βαραβά ασπάζομαι

τον Ναζωραίο σταυρώνω

αποθεώνω τον άνθρωπο

στην θεία του υπόσταση ριγώ
με τον δικό μου τρόπο

το εκκρεμές των ανθρώπων [βαθιά νυχτωμένος]

κι αν δεν σε βλέπω

ακούω τα βήματα σου

σαν τότε που σε έβλεπα

μα δεν μπορούσα να σε ακούσω

κι ας μάτωνες τ' αυτιά μου

αλήθεια

πότε θα' ρθει η ώρα να σε γευτώ;

το εκκρεμές των θεών [αποθέωση]

λυσομανά η ψυχή μου
τα κύματα αποτραβήχτηκαν

αναζητήσαν θαλπωρή

στην αγκαλιά του Ποσειδώνα

όρθιος σηκώθηκα

πίσω απ' τα βράχια κρύφτηκε κι αυτός

το εκκρεμές των ανθρώπων [μαύρη πέτρα]

αν είναι πάλι απόψε μάτια μου να κλάψεις

κλάψε πάνω σε ένα λευκό χαρτί

έτσι

όταν ξυπνήσεις το πρωί

η θλίψη θα έχει εξατμιστεί

και πού ξέρεις;

μπορεί να ξεχαστείς και να γελάσεις